Ken je dat gevoel… Dat alles eventjes te veel wordt?
Dat je plots begint te twijfelen aan jezelf terwijl je eigenlijk zo hard je best doet? De laatste weken voelde ik mezelf weer wat wegzakken in oude patronen. Oude overtuigingen. Oude pijn.
Dat stemmetje dat fluistert: “Je bent dom.” “Je kan dit niet.” “Je was beter gebleven waar je zat.” En eerlijk? Dat doet pijn.

Soms zijn het net die kleine “stommiteiten” die zoveel groter aanvoelen in je hoofd. Je onzeker voelen in een nieuwe omgeving. Een fout maken op het werk. Iets verkeerd begrijpen. Dingen die een ander misschien snel vergeet… maar die bij jezelf blijven nazinderen.

Ik voelde het gebeuren. Ik begon weer harder te worden voor mezelf. Perfectionistisch. Ongeduldig. Overprikkeld.
Alsof ik alles meteen perfect moest kunnen.

Terwijl ik eigenlijk gewoon… aan het groeien ben.

Ik had eten gemaakt voor mijn gezin en ineens begonnen de tranen op te komen. Niet een beetje huilen… maar écht huilen. Dat verdriet dat precies al weken vastzat.

Dus trok ik mijn jas aan en ging naar buiten. De regen viel met bakken uit de lucht, maar terug naar binnen wou ik niet. Ik had nood aan stilte. Aan natuur. Aan even weg zijn van alles. 

Tijdens mijn wandeling stopte ik onder de bomen, met zicht op een grote weide waar paarden stonden te grazen. En terwijl ik daar zat te huilen als een klein kind… kwamen die paarden langzaam dichterbij. Alsof ze wilden zeggen: “Rustig maar. Alles komt goed.” En diep vanbinnen wist ik eigenlijk ook dat dat zo was.

Want hoe vaak dacht ik vroeger niet dat het nooit goed zou komen? Dat ik geen job zou vinden? Dat ik daar niet goed genoeg voor was?

Ik was terechtgekomen op een plek waar mensen geduldig waren. Warm. Zorgzaam. Een plek waar ik mocht groeien. Waar ik niet behandeld werd als een nummer, maar als een mens.

Maar groeien doet soms pijn. Want groeien betekent ook: je comfortzone verlaten. Nieuwe dingen leren. Fouten maken. Opnieuw beginnen. En jezelf tegenkomen onderweg.